و مراد از « عرش عظيم پروردگار » ، علم و قدرت الهى است ؛ چنان كه در برخى روايات ، عرش به آن دو تفسير شده است « 1 » ؛ و يا مقصود از آن ، همه‌ى آفريده‌هاى جهان هستى است كه پياده شده‌ى علم و قدرت او سبحانه مىباشند ؛ و يا مقام احديّت مراد است كه در فراز دعاى مبعث كه به عنوان شاهد ذكر كرديم و تعبير « خَلَقْتَهُ » در عين « فَاسْتَقَرَّ فِى ظِلِّكَ ، فَلا يَخْرُجُ مِنْكَ إِلى غَيْرِكَ » ، در مورد آن آمده است . نتيجه اين كه به نظر مىرسد به اعتبار لفظ « رَبّ » و « عَظيم » ، مقصود از عرش عظيم پروردگار معناى سوم باشد ؛ چنان كه امكان دارد عبارت « رَبِّ الْمَلائِكَةِ الثَّمانِيَةِ » ، به حاملان مكتوب سرادق مجد تا سرادق قدرت و تعبير « رَبِّ الْعَرْشِ الْعَظيمِ » به مكتوب سرادق سرائر نظر داشته باشند ؛ زيرا قرآن شريف مىفرمايد : - قُلْ مَنْ رَبُّ السَّماواتِ السَّبْعِ وَ رَبُّ الْعَرْشِ الْعَظِيمِ « 2 » بگو : كيست پروردگار آسمان‌هاى هفت‌گانه و پروردگار عرش بزرگ ؟ - اللَّهُ لا إِلهَ إِلَّا هُوَ رَبُّ الْعَرْشِ الْعَظِيمِ « 3 » خدا است كه معبودى جز او نيست و پروردگار عرش بزرگ است . - عَلَيْهِ تَوَكَّلْتُ وَ هُوَ رَبُّ الْعَرْشِ الْعَظِيمِ « 4 » تنها بر او توكّل نمودم و هم او پروردگار عرش بزرگ است . يعنى تمام نام‌هاى جمالى و جلالى ، در مقام عرش عظيم احديّت گنجانده شده‌اند و آن مقام هم در تدبير او سبحانه مىباشد . « وَاللَّهُ يَعْلَمُ » ، از اين رو ، در ادامه مىفرمايد : ( 403 )

--> ( 1 ) . اصول كافى ، ج 1 ، ص 130 . ( 2 ) . سوره‌ى مؤمنون ، آيه‌ى 86 . ( 3 ) . سوره‌ى نمل ، آيه‌ى 26 . ( 4 ) . سوره‌ى توبه ، آيه‌ى 129 .